Lipid Profili Nedir?
Ünlü bir doktor lipid profilini çok güzel bir şekilde açıkladı ve bunu benzersiz bir hikayeyle anlattı:
Hayal edin ki vücudumuz küçük bir kasaba. Bu kasabanın en büyük baş belası: Kolesterol.
Onun da birkaç suç ortağı var. En yakın suç ortağı: Trigliserid.
Bunların görevi sokaklarda dolaşıp ortalığı karıştırmak ve yolları tıkamak.
Bu kasabanın tam merkezi ise kalp.
Tüm yollar kalbe çıkar.
Bu baş belaları artmaya başladığında ne olur?
Tabii ki kalbin işini bozmaya başlarlar, yolları tıkarlar.
Ama bu kasabanın bir de iyi polis gücü var: HDL.
İyi polis bu baş belalarını yakalayıp karaciğer (hapishane) içine atar.
Karaciğer de bunları vücuttan kanalizasyon sistemiyle (idrar, dışkı) dışarı atar.
Ama kötü bir polis de var: LDL.
Bu kötü polis, bu suçluları hapisten çıkarır ve tekrar sokaklara salar.
Eğer iyi polis HDL azalırsa, tüm kasaba kaosa sürüklenir.
Kim böyle bir kasabada yaşamak ister ki?
Bu suçluları azaltıp iyi polisleri artırmak ister misin?
Yürümeye Başla!
Her adımınla HDL artacak, Kolesterol, Trigliserid, LDL gibi kötü adamlar azalacak.
Vücudun (kasaban) yeniden canlanacak.
Kalbin — kasabanın merkezi — bu suçlulardan korunacak, kalp tıkanıklığı yaşanmayacak.
Ve kalbin sağlıklı olursa, sen de sağlıklı olursun.
Bu yüzden fırsat buldukça yürüyüş yap!
Sağlıklı kal… Sağlığın daim olsun!
Bu yazı, iyi kolesterol olan HDL’yi artırmanın ve kötü kolesterol olan LDL’yi azaltmanın en basit yolunu anlatıyor: Yürümek!
Her adımda HDL artar.
Haydi kalk ve hareket etmeye başla!
Mutlu Yaşlılar Haftası
⸻
Azaltman gerekenler:
 1. Tuz
 2. Şeker
 3. Beyazlatılmış unlu mamuller
 4. Süt ürünleri
 5. İşlenmiş gıdalar
⸻
Her gün yemeye çalış:
 1. Sebze
 2. Bakliyat
 3. Fasulye
 4. Kuruyemiş
 5. Soğuk sıkım yağlar
 6. Meyve
⸻
Üç şeyi unutmaya çalış:
 1. Yaşını
 2. Geçmişini
 3. Kırgınlıklarını
⸻
Dört şeyi hayatına al:
 1. Aileni
 2. Arkadaşlarını
 3. Pozitif düşünceyi
 4. Temiz ve huzurlu bir evi
⸻
Üç temel alışkanlık:
 1. Her zaman gülümse
 2. Kendi hızında düzenli hareket et
 3. Kilonu takip et ve kontrol et
⸻
Uyman gereken 6 yaşam alışkanlığı:
 1. Susamayı beklemeden su iç
 2. Yorulmayı beklemeden dinlen
 3. Hastalanmayı beklemeden tahlil yaptır
 4. Mucize bekleme, evrene güven
 5. Kendine olan inancını kaybetme
 6. Pozitif kal ve her zaman daha iyi bir yarın için umutlu ol

24.Damlaya damlaya göl olur

25. Ne ekersen onu biçersin

26.Azıcık aşım, kaygısız başım.
27 Sakla samanı, gelir zamanı Türkatasözü

Babam derdi ki yavrum! Kibir şeytana hastır,
Şeytanla dost olanın, âkibeti iflâstır.
Dünya hırsı doyurmaz, yedikçe aç kalırsın;
Kibirde yükselirsen, kabirde alçalırsın…

Babam derdi ki yavrum! Dostun postuna kanma,
Allah’tan başkasına, güvenip de yaslanma.
Var gününde sevilir, el üstünde olursun;
Dar gününde kendini, yapayalnız bulursun…

Babam derdi ki yavrum! 
Vehimler, vesveseler, öfkeye katran döker,
Şeytan ancak, eûzu besmeleyle diz çöker…

Babam derdi ki yavrum! Kimseye sır yükleme,
Hiç kimseden sınırsız, bir sadâkat bekleme.
İnsan pervane gibi, rüzgâr bulunca döner,
Gündüz fener kesilir, gece olunca söner…

Babam derdi ki yavrum! Şükredip duruyorum.
Açgözlü insanlara, hep şunu soruyorum:
Bir avuç kara toprak, üç metre kefen için,
Cehenneme bu kadar, ısrarla talep niçin? ..

Babam derdi ki yavrum! İnsanoğlu savrulur,
Kalpler ancak Allah’ı, anmakla huzur bulur.
Makam, mevki, para, pul, insan olmaya yetmez,
İnsanda irfan yoksa, ceset beş para etmez…

Babam derdi ki yavrum! Borç insana tasmadır,
Kölelik fermanına, hem de mühür basmadır.
Fâizin güler yüzlü maskesine aldanma;
O şeytan sarmalına, düşen kurtulur sanma.

Babam derdi ki yavrum! Dedikodu zillettir;
Dilden dile bulaşan, kronik bir illettir.
Kur’ân; uzaklaş diyor, gıybetin vahşetinden;
Çünkü insan tiksinir, ölmüş kardeş etinden…

Babam derdi ki yavrum! Şerde hayır arama;
Unutma ki şeytanlar, bal dökerler harama.
İnsan nefsi zayıftır, aç gözlüdür.. Bilesin.
Sabrı silah eyle ki; ona gâlip gelesin…

Babam derdi ki yavrum! Rabb’imiz lütufkârdır,
Her zorluğun sonunda, mutlak kolaylık vardır.
Ümitsizlik; şeytanın kurduğu bir tuzaktır,
Allah’a yaklaşanlar, tuzaklardan uzaktır…

Babam derdi ki yavrum! Sık gidersen dostuna;
Birgün eşik dibinde, yer bulursun postuna.
Kendini bilmeyenin, bil ki dinmez gözyaşı;
Çünkü sonunda çatlar, dostun da sabır taşı.

Babam derdi ki yavrum! İnsanoğlu aldanır;
Servetini gördükçe, kendini Kârun sanır.
Secde eder, tapınır, kotrasına jipine;
Bilmez ki; nice Kârun, girdi yerin dibine…

Babam derdi ki yavrum! Hayvanları yermeyin,
Onlar sözden anlamaz, ahlâk dersi vermeyin.
Edep, hayâ, haysiyet, ancak insanı bağlar,
Bu durum hayvanlara, özgürce (!) yaşam sağlar…

Babam derdi ki yavrum! Secde şuur demektir;
Şuur yoksa, ameller, beyhude bir emektir.
Nefsanî fırtınalar, îmânı söndürmesin,
Sen gafleti öldür ki, o seni öldürmesin…

Babam derdi ki yavrum! Bütün dertler bir yana,
Kur’ân da, ümitsizlik haramdır müslümana.
Her çilenin bir ecri, gecenin fecri vardır;
İnsanın selâmeti, ancak sabrı kadardır.

Bir anne düşünün; şafağın ilk ışıklarıyla uyanır, evladının alnına bir öpücük kondurur, kahvaltı sofrasını sevgiyle hazırlar, dualarla okuluna gönderir, yüreğinde taşıdığı umutla günü kucaklar. O anne, bir evin çatısı, bir toplumun omurgası, geleceğin mimarıdır. Onun ellerinde yoğrulur ahlak, onun gözlerinde parlar vatan sevgisi. Bu anne, sevgiyle çevrelenmiş bir haledir, evini bir muhafız gibi korur, gözetir, eşinin ve çocuğunun mutluluğunu temin ederek millete huzur armağan eder.
 

Anne, evladına sadece yemek yediren, üstünü giydiren bir el değildir; o, bir vicdan rehberi, bir ahlak öğretmeni, bir vicdan dükkânıdır. Kaç gece uykusuz kalır, kaç sabah “Acaba evladım ne olacak?” diye dertlenir, kimse bilmez. Ama o bilir. Çünkü anne olmak, bilmek demektir; bir çocuğun kalbinden geçenleri, bir toplumun yarınlarındaki umudu görmek demektir. Bir anne, evladına dürüstlüğü öğretirse, o çocuk yalanla kirlenmez. Merhameti aşılarsa, o çocuk zalim olmaz. Vatan sevgisini nakşederse, o çocuk toprağına ihanet etmez.
 

Bir de son yıllarda sayısı hızla artan bir başka prototip anne toplumda artmaya başladı. Evini terk eden, evladını ardında bırakan, ahlaki sapmalarla kendini ve çevresini kahreden kadınlar…
 

Bu kadınlar, anneliğin o mukaddes tacını yere atıp, kendi bencilliklerinin ve nefislerinin peşine düştü. Kimi modern dünyanın aldatıcı ışıltılarına kapıldı, kimi sosyal medyanın esiri oldu, kimi de hayatın yükü altında pes edip yanlış yollarda huzur ve mutluluk aradı!
 

Annesinin valizini toplayıp kapıdan çıkışını gözyaşlarıyla izleyen bir çocuğun yüreğinde ne fırtınalar kopar, kim bilir? Bir evlat, annesinin ahlaki çöküşüne şahit olurken, hangi hayallerden vazgeçer, hangi umutlarını gömer, hangi dehlizlerde kaybolur hiç düşündünüz mü ey Kari! Bu, sadece bir ailenin değil, bir toplumun da yıkılışıdır aslında.
 

Gayrimeşru yollarla doğurduğu çocuğu devlete bırakıp kaçan, sonra yeniden ortaya çıkan devlete yine bir çocuk bırakıp kaçan kadının cezalandırılması gerekir! Devlet bunu ikinci kez yapan kadını bir kanunla kısırlaştırmalı ve cezalandırmalıdır. Bu kadınlar hem soy bağını zedeliyor hem de devleti dolandırıyorlar. Bu konuyu araştırdığınızda bu kabil kadınların üç, beş ve hatta yedi çocuk yapıp her birini bir şehrin yetimhanesine bırakıp gittiğini görürsünüz!
 

Bu sorumsuz anneler, toplumun aynasında bir leke gibi duruyor. Onlar, evladını yetim bırakan, yuvasını dağıtan, ahlakı hiçe sayan, nefsinin esiri olmuş kadınlar. Bu kadınları suçlarken erkekler çok mu masum? Asla değil, zira kimi konularda erkeklerin günahı daha da büyük! Gençlik yıllarımdan beri gözlemlediğim bir hakikat var…
 

Erkeklerin büyük çoğunluğu mesela bir iş yerine veya yetkisi altındaki bir pozisyona bir eleman alacaklarsa hanımefendi, ağırbaşlı, ciddi, mesafeli ama çok güzel olmayan kadından ziyade cilveli, güzel, yılışık, yüzsüz, hadsiz, hiçbir moral değeri olmayan kadın modelini tercih ediyor! Kadını yücelten de aşağılayan da erkektir aslında…
 

Bir anne ağlarsa, toplumun da gözü yaşlıdır. Bir anne gülerse, geleceğin yüzü güler.
 

Hasılı geliniz yuvasını sırtlayan annelere umut olalım. Çünkü anne varsa, toplum var; anne varsa, gelecek var. Gelin, bu geleceği sevgiyle, ahlakla, umutla inşa edelim.
 

Sizce değmez mi?

Babam buna hayır dedi çünkü oraya her gün gitmek bir saatlik yol demekti. Ama Mahmut Hocam bende bir şey görmüştü ve babamı ikna etti. 

Babam beni her gün idmana götürmeye başladı, bu onun için saatler süren bir işti. Bu sırada dükkan, ortağına emanetti. 

Ne olduğundan emin değilim ama bir gün babam beni bir kenara çekti ve “Oğlum ….. Dükkanı kapatmamız gerekiyor.” dedi.

İflas etmiştik.

O dükkan bizim tek gelir kaynağımızdı. O dönemlerde arkadaşlarımın beni waffle yemeye çağırdığını hatırlıyorum. Bu durumda “Kusura bakmayın param yok” diyemiyorsunuz. Ya hep çok yorgun olurdum ya da “yetişemeyeceğim” derdim.

Neyse ki her zaman sofrada yemeğimiz olurdu. Biliyorum; uyuyacak bir evi, sığınacak bir çatısı olmayan birçok çocuk var.

Çok şükür, şanslı olduğumuzu biliyordum.
Bir süre sonra, babamlar yeni bir dükkan açtılar. 

Bu durumumuzu hafifletti ama birkaç sene sonra Fenerbahçe beni istediğinde, aklımızda sadece futbol vardı diyemem. Paraya ihtiyacımız vardı.

Karar vermemiz üç ay sürdü, çünkü böyle bir karar insanın tüm hayatını değiştirir. Ben 13 yaşındaydım, annem ve babam evden uzaklaşmamı istemiyordu. Benim hayalim Fenerbahçe’de oynamaktı ama bunun aynı zamanda çok riskli ve büyük bir karar olduğunun farkındaydık. İleride profesyonel bir futbolcu olacağımdan kimse emin olamazdı.

Sonunda babam “Boğulacaksan büyük denizde boğul” dedi.

Bu da İstanbul demekti.
“Altı ay sonra her şey yolunda giderse, biz de her şeyi satıp senin yanına geliriz.”

Ankara’dan ayrıldığımız gün, babam tüm sevdiklerimizi topladı, belki 30 kişi vardı. O gün doğum günümdü ve büyük bir pastayla kutladık. Ama annem sürekli ağlıyordu. Bu kadar çok göz yaşının olduğu bir doğum günü görmemiştim. Benimle gurur duyacağını ve yakında İstanbul’da görüşeceğimizi söyledim.

Ama o güne dair en çok benden 8 yaş büyük olan ablamla yaptığım konuşmayı hatırlıyorum.
Yola çıkmak için arabaya binerken gözlerimin içine bakıp “Arda, buzdolabını doldurman gerekiyor” dedi.
Buzdolabını doldurmak. Tam olarak bu kelimeleri kullandı.
“Arda bunu yapmalısın.”

İnsan 13 yaşındayken bu konuda ne hissetmesi gerektiğini tam bilemiyor. Sadece eğlenmek için bu oyunu oynuyorsun ama bir anda ailenin geleceği sana bağlı hale geliyor. Sadece şunu hatırlıyorum, arabayla İstanbul’a giderken babamdan aldığım doğum günü hediyesini çıkardım. Bu bir defterdi ve kapağında büyük bir başlık vardı.
ARDA 10.

Açıp içine hayallerimi yazdım. Birinci hayal: Fenerbahçe A takımında oynamak.
Sonra babam defterimi gördü ve bana yardım eden herkesin adını yazmamı istedi, 20 kişi civarıydı sanırım. Mesela beden eğitimi öğretmenim Mahmut. O beni hiçbir zaman beni profesyonel olarak oynarken göremedi. Mekanın cennet olsun hocam..
Fenerbahçe Akademisi’ne vardığımızda saate baktım.
19:07

Kulübümüzün kurulduğu yıl. Bu belki de kaderdi.
Ama gerçek hayat, FIFA Yolculuk modu gibi değil.
Birkaç ay sonra evimi özledim ve Ankara’ya geri dönmek istedim.
Gerçekten hayallerimden vazgeçmeyi düşünüyordum.

Anlamanız gereken bir şey var, Ankara ve İstanbul çok farklı şehirler. Ankara belki başkent olabilir ama para ve imkanlar İstanbul’da.

Bir gün okulumuz serbest kıyafete izin verdi. Üniforma yok. Oranın çocukları okula markalı giysilerle geldiler.
Ben üniformalı geldim.
“Arda, ne yapıyorsun?” dediler.
Ben de “Aaaa. Unuttum ya. Tüh” dedim.

‘GİYECEK BAŞKA BİR ŞEYİM YOKTU’

Ama unutmamıştım. Sadece giyecek başka bir şeyim yoktu.

Takımda kendimi daha da yalnız hissettim, çünkü kendimden bir yaş büyüklerle oynuyordum. Benimle birlikte, uzun süredir kulüpte oynayan altı yedi oralı çocuk da vardı. Ama sadece beni oynatıyorlardı. Onlar da, “Bu Ankaralı çocuk niye oynuyor?” diye düşünüyordu. Beni dışladılar.

Bir gün antrenör “Arda, kaptan sensin” dedi.
Oralı çocuklar çok sinir oldular.
Sonra antrenör “Arda, sen 10 numarasın” dedi.

Delirdiler.

Türkiye’de 10 numara kutsaldır, biliyorsunuz. Bu U14’te bile böyle. Sadece “yaratıcı oyuncu” değil. Bir kurtarıcıdır. O Alex’tir – gerçek Alex. (Youtube’da bakın, pişman olmayacaksınız.)
Onur duydum ama aynı zamanda korktum. Benden ısınma hareketlerini yaptırmamı istediler. “Dizler yukarı! Depar!” Hiç hoşuma gitmemişti. 

Çok utangaçtım.

Ailemi özlüyordum.

Bir gün artık bunu yapamayacağım, dedim.
Babama söylemeye cesaret edemedim. Fazla gururluydum. Çok acı verecekti. Ama ailemin taşınmayı düşündüğünü biliyordum, o yüzden oda arkadaşıma söyledim. “Babama mesaj at, Arda’nın durumu iyi değil de” dedim.

O da “Gerçekten mi?” dedi.
“Evet, sadece yardıma ihtiyacı var de” dedim.
İşe yaradı. O mesajdan sonra benimle kalmak için İstanbul’a taşındılar. Evi sattılar. Dükkanı kapattılar. 

Arkadaşlarını terk ettiler. Tüm geleceklerini küçük oğullarına bağladılar.
Başarısız olsaydım, bitmiştik.
Neyse ki kısa süre içinde babam bir iş buldu.eee Zagreb’de U17 turnuvasına gittik ve oradaki akademide Modrić’in bir fotoğrafı vardı. Antrenörlerden biri kolumdan tuttu ve “Bir gün sen de onun gibi olacaksın,” dedi.
Offf… 

Bir çocuk olarak buna nasıl cevap verebilirsin?
Sonra bir gün, Fenerbahçe beni A takım hazırlık maçına çağırdı.

O zaman 15 yaşındaydım. A takımı ile antrenman bile yapmamıştım. Büyüklerin ne kadar güçlü olduğunu gördüğümü hatırlıyorum. Luiz Gustavo… 80 kilo ve tamamen kas. Ya ben? Hiçbir şey. Bir deri, bir kemik…

Sanırım Ağustos 2021’di ve Vítor Pereira beni ilk kez HJK Helsinki maçı için kadroya aldı. Takımda çok sakat oyuncu vardı ve ikinci yarı Filip Novak oyundan çıkmak zorunda kalınca, Pereira hocamız yedek kulübesine döndü ve elinde kalan üç oyuncuyu gördü.
Birincisi kaleciydi.
İkincisi de kaleciydi.
Üçüncüsü ise top toplayıcıya benzeyen 15 yaşında bir çocuktu.

“Arda, hazırlan.”

Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki. PlayStation'da titreyen şey sadece kumanda, gerçek hayatta ise tüm vücudun titriyor! Sahaya çıktığımda nasıl olduysa kendimi daha sakin hissettim ve sonra defterimdeki ikinci hayali hatırladım:

Fenerbahçe için bir frikik golü atmak.
Tüm hayatım boyunca bunları atıyordum. 

Kısa süre sonra ceza sahası dışından bir serbest vuruş kazandık, ama bunun Arjantinli usta José Sosa’ya ait olduğunu biliyordum. Sosa’yla serbest vuruşu kimin kullanacağı konusunda tartışamazsın, deli değilsen tabii. Ama belki de deliydim. Onun yanına yazıldım, vurmaya hazırdım.

Sanırım biraz şok olmuştu. O Türkçe bilmiyordu, ben de hiç İspanyolca bilmiyordum. O yüzden İngilizce “Vurabilir miyim?” dedim.
Sosa bir şey demedi.
“Ben mi? Yoksa sen mi?” dedim.
Sosa, “………..”
“BEN? SEN?”

Birden bire taraftarların hepsi uuoooooooooo dedi.
Stadyum kamerası yüzüme kadar zum yapmıştı. Dudaklarımdan serbest vuruşu kullanmak istediğim okunuyordu ve sanırım cesaretim hoşlarına gitti. Ama ya Sosa Abi?

Başrol hala oydu.
Serbest vuruşu o kullandı.
Kaçırdı.
Ama o anı ve taraftarların tepkisini hiç unutmayacağım.

Maçtan sonra stadyumun dışında annemle babamı gördüm. Annem ağlıyordu.
“Arda, başardın.”
Babam konuşmadı. Keskin bir bakışı vardı, kulaklarından dumanlar çıkacaktı adeta. “Baba, sevinmedin mi?” diye sordum.
“Sosa…… neden kullanmana izin vermedi??”
“Ama baba…..”
“Sen vursaydın gol olurdu, eminim!”

Ağustos 2021’de gelen telefonu asla unutmam.
"Arda…… Annen. Kalbinde bir problem var. Acil bir ameliyat olması gerekiyor."

Bunu duyduğunda, futbol aklından siliniyor. Dünyan dönmeye başlıyor. Karnının derinliklerinde bir yumru hissediyorsun. Doktorlar, onun kalbindeki bir kapakçığı değiştirmek zorunda kaldılar.

Ameliyata hazırlanırken, yatağından benim Kasımpaşa'ya karşı iki gol attığımı seyretti. Ailemden birisi, benim gol sevincimi izlerken ağlayan annemin videosunu göndermişti. 

Maç sonu soyunma odasına gittiğimde videoyu izledim ve o kadar korktum ki. Bu, her anın son an olabileceğini hissettiren bir ağlamaydı.
Ben de ağladım, gerçekten öleceğini düşündüm.
Ertesi gün, kulübe bir sonraki maça çıkamayacağımı söyledim. Hayatımda ilk defa, topa dokunmak bile istemedim.

Neyse ki Fenerbahçe durumu inanılmaz şekilde karşıladı. Bana izin verdiler ve Başkan Ali Koç bize en iyi doktorları sağladı. Ameliyat başarılı geçti ve annem iyileşti.

Ne yaparsan yap, hayattaki en önemli şey ailedir.
Ameliyatın üzerinden iki ay geçtikten sonra, Dinamo Kiev’e karşı bir gol attım ve bir mesaj göstermek için formamı kaldırdım:
ANNECİM SENİ ÇOK SEVİYORUM
(Hep seveceğim.)

Sırada üçüncü hayalim vardı: Fenerbahçe’nin 10 numarası olmak. Bunun olabileceğini hiç düşünmemiştim, çünkü forma Mesut Özil’e aitti. Bana en çok şey öğreten oyuncu oydu ama ilk üç ay onunla konuşmaya bile cesaret edemedim. Çok utangaçtım.
O, koridorda yanımdan “Arda, kolay gelsin” diyip geçerdi.

Sadece önüme bakıp, “Tamam” derdim.
O da “Arda, iyi misin?” derdi.
Ben de “Evet, evet.” derdim.

Özil’i tanımayanlar onu biraz soğuk bulabilir, ama arkadaşlığımızı başlatan oydu, çünkü ben cesaret edemedim. Bir keresinde, beni tesiste odasına davet etti ve orada kullanmadığı bir PlayStation vardı. Sanırım ona büyük gözlerle baktığımı fark etti, çünkü “Arda, istersen alabilirsin” dedi.
Ben de “Hayır, alamam” dedim.
Çok utangaçtım.
“Arda, al bunu.”
Çok iyi kalpliydi.

10 NUMARA SÜRECİ VE DİYARBAKIR

Özil 2022’de Fenerbahçe’den ayrıldığında, formanın yeni transferlerden birine verileceğini düşündüm. 17 yaşındaydım ve bir kral tacı nasıl isteyemezse, 10 numarayı da isteyemezdim. Ama yönetim kurulu üyeleri bana, “Arda, forma senin… ama sadece onu giymeye cesaretin varsa,” dediler.

Bunu düşünmek tam tamına bir saniyemi aldı.
“Alıyorum.”

O formayı ilk kez giydiğimde... Bunu nasıl tarif edeceğimi bilemiyorum. Sadece Alex’in ayak izlerinden gitmiyordum. Tüm takımın ve milyonlarca taraftarın yaratıcı sorumluluğunu üstleniyordum. Bu bir ayrıcalıktı. Bir onurdu. Bir hayaldi.
Arda Güler, Fenerbahçe’nin 10 numarası.
Neredeyse kupa kazanmak gibiydi.
O formayı giydiğimde kendimi yenilmez hissediyordum.

O ekstra sorumluluk, attığım her golü daha önemli kıldı. Dinamo Kiev’e karşı oynadığım maçtan iki hafta sonra, Instagram’da gezinirken bir başlık gördüm:

“ARDA GÜLER TÜRKİYE KADROSUNDA”

Bana haber bile vermemişlerdi. İlk maçımız Diyarbakır’da İskoçya’ya karşıydı ve yedek kulübesinde otururken taraftarlar oyuna girmem için hep bir ağızdan benim adımı bağırıyorlardı. O destek benim için çok değerliydi. Bazen Fenerbahçe’de yedek olduğumda, karşı takımın taraftarları bile teknik direktörden beni oynatmasını isterdi. Böyle bir şey hiç görmemiştim. Ne diyebilirdim ki? Sadece teşekkür ederim.

Ondan sonra her şey çok hızlı gelişti. Mart ayında, yine Türk milli takımına çağrıldım.
Sonraki aylarda, transfer teklifleri ardı ardına gelmeye başladı.

Ama beni gerçekten heyecanlandıracak bir teklif almadıkça onları duymak istemedim. Sonra Haziran’da, babam yeni bir teklif hakkında benimle konuşması gerektiğini söyledi.

Ben de, "Baba söylediğim gibi eğer beni heyecanlandırmayacaksa duymak istemiyorum..."
O da, "Arda ...." dedi
"Efendim?"
"Real Madrid."

Real Madrid... Dördüncü hayalim. Bu kadar hızlı olmuş olmasına inanmak gerçekten zordu. O yaz, babamla ben, gitmem için çok erken olup olmadığı konusunda uzun uzun konuştuk. Aslında olay çok karmaşıktı, çünkü başka birçok teklif de vardı ve ne yapacağımı karar vermek zordu. 

Ama sonra Sayın Carlo Ancelotti ile görüntülü bir görüşmem oldu.
Ekranımda numarası belirdiğinde ve video yüklenirkenki o anı hiç unutmayacağım...
“Merhaba, Arda. Nasılsın?”

O da tatildeydi. O an o kadar gerçeküstüydü ki, detayları hatırlamakta zorlanıyorum ama sanırım o, Hawai gömleklerinden birini giymişti, güneş gözlükleri vardı ve galiba bir puro içiyordu.
"Arda, burada büyük bir geleceğin olacak. Belki ilk yıl değil, ama fırsatların olacak. Modrić ve Kroos çok yaşlanıyorlar, seni orta sahada oynatabiliriz."

Adımı Modrić ve Kroos ile yan yana duymak gerçeküstüydü. Konuşamadım.
Sonra dedi ki, "Arda, Madrid'e geleceğine söz ver. Söz ver, söz ver, söz ver."
Ben de dedim ki, "Tabii ki, efendim."
O da dedi ki, "Yakında konuşuruz. Şimdi eşimin yanına gitmem gerek."
Hahaha. Ancelotti uzatmaları oynuyordu.
Telefonu kapattığımda, babama baktım ve karar verdik...
"Eğer boğulacaksan..."
"Büyük denizde boğul."
Bir Real Madrid oyuncusu olarak tanıtıldığında, bu bir düğün töreni gibidir. Sözleşmen altı yıllıktır, ama amaç bir ömür boyu birlikte olmaktır. Ailemle birlikte oturuyordum, annem ağlamaya başladığında, gözyaşlarını sildim ve yanağından öptüm.

Burada olmak için o kadar çok şeyden vazgeçmiştik ki ve şimdi hayalimiz gerçek olmuştu.
PlayStation'da Alex Hunter olarak oynamak için param yoktu.
O yüzden gerçekte ona dönüşmek zorunda kaldım.

İlk baştan beri Ancelotti, benim için bir baba gibi oldu. Ama komikti çünkü her konuda benimle şakalaşırdı ve ben hala dünyanın en büyük kulübünü kavramaya çalışan, gözlerini açmış bir çocuktum. Ne zaman ciddi olup olmadığını anlayamıyordum.
Bir gün Ancelotti dedi ki, "Raúl, Castilla'nın teknik direktörü. Eğer onu görürsen selam ver. Raúl'u tanıyorsun, değil mi?"
Tabii ki Raúl'ü tanıyorum. O kaptandı, Madrid tarihinin en fazla gol atan oyuncusu, yaşayan bir efsane.
Ertesi gün antrenmandan sonra, bir adam yanımıza geldi. Ancelotti dedi ki, "Arda, bu Raúl."
Ama şöyle bir durum var ki, bu efsanelerden birini ilk kez canlı olarak gördüğünüzde, bu durum gerçek değilmiş gibi geliyor. Sahte gibi. Raúl, Real Madrid'de oynadığında dönemde onu izlemek için çok gençtim. Sadece YouTube'da görmüştüm.
Ancelotti gülümsedi ve kesin yine benimle dalga geçiyor, diye düşündüm.
''Hadi ama, efendim. Kusura bakmayın, ama bu Raúl olamaz.''
Ancelotti'nin gülmesini ve ''Aferin'' falan demesini bekliyordum ama bana ciddi bir bakış atıp, ''Ne demek Raúl değil?'' dedi.
Sonra Raúl bana dönüp, 'Ben Raúl González. Tanıştığımıza memnun oldum.' dedi.
Ben de 'Hayır, değilsiniz. Hadi ama.' dedim.
Duyduklarına inanamadılar. Birkaç dakika böyle devam ettikten sonra Ancelotti, Toni Kroos'u çağırdı.
“Toni, bu Raúl mu?”
“Nasıl yani? Tabii ki.”
Hâlâ inanamadım. Bu büyük bir şaka. Beni kandıramayacaklardı.
Sonra Modrić’i çağırdı!
“Luka, bu Raúl mü?”
“Tabii ki, Raúl.”
O an korkmaya başladım.
Hatta Raúl bile bana bakıp, “Tabii ki Raúl.” dedi.
Telefonlarından Raúl’ün resimlerini göstermeye başladılar. Nihayet pes ettim ve dedim ki, “Tamam, özür dilerim. Gerçekten Raúl’sünüz. Tanıştığımıza memnun oldum, efendim.”
Herkes Türkiye’den gelen çocuğa gülüyordu. Hatta Ancelotti bile.
Eve gidip aileme ne olduğunu anlatınca, bana bakıp,
“Arda ........... çok salaksın.” dediler
Bu, Real Madrid’deki ilk haftamdı.
İyi bir başlangıç, Arda.

(1). İlk adım, tüm şeker tüketimi durdurmak, vücudunda şeker olmadan, kanser hücreleri doğal olarak ölür. 
(2). İkinci adım, bir bardak limon suyu ile bir bardak sıcak su karıştırılır ve yaklaşık 1 ay sonra,  kanser hücreleri azalacaktır, Maryland Üniversitesi' nde yapılan bir çalışma sonucu doğal ilaç, kemoterapi' den 1000 kat daha iyi. 
(3). Üçüncü adım, 3 yemek kaşığı organik hindistan cevizi yağı, sabah ve gece kullanılırsa kanser riski azalacaktır. Şekeri önlemek için her iki terapiyi uygulayabilirsiniz. Cehalet bahane değildir; bu bilgiyi 5 yıldan fazladır paylaşıyorum. Etrafındaki herkes bunu bilsin.

" Dr. Guruprasad Reddy b v, OSH devlet Üniversitesi Moskova, RUSYA... 
Bu yazıyı okuyan her kişiye 'VELEV Kİ' olarak diğer on kişiye anlatması ya da yazıyı paylaşması için teşvik ediyorum, kesinlikle ama kesinlikle onlarca hatta yüzlerce hayat kurtulacak... Kendi payıma düşüne umarım yaptım sayıyorum. Sizleri de sayfamıza bekliyorum... Teşekkürler! 

Sıcak limon suyu içmek kanseri engelleyebilir. Şeker eklemeyin. Sıcak limon suyu, soğuk limon suyundan daha faydalıdır. 

Sarı ve mor patates, kanseri önlemede müthiş özelliklere sahiptir. 

01. Sık sık akşam yemeği yemek, içmek, mide kanseri ihtimalini artırabilir. 

02. Asla Hafta da 4 ' den fazla yumurta yemeyin. 

03. Tavuğun arka kısmını yemek (but vs.) mide kanserine neden olabilir.

04. Yemekten sonra asla meyve yeme. Meyveler yemekten önce yemek zorundayız. 

05. Adet döneminde çay içmeyelim. 

06. Daha az soya sütü tüketelim, soya sütü ve yumurta tüketmeyelim... 

07. Boş mide (Aç karına) domates tüketme.

08. Safra kesesini yormamak için her sabah yemekten önce bir bardak su iç.

09. Yatmadan önce 3 saat yemek asla yok.

10. Sudan uzak durursak diyabet ve hipertansiyona neden olabilir. Beslenmenin esas temeli su tüketimi çok olmalıdır. 

11. Fırın veya tost makinesinde kızarmış ekmek yeme. 

12. Uyurken yanı başınızda telefon şarj etme.

13. Mesane kanserini önlemek için günde mutlaka 10 bardak su iç. 

14. Gün içinde daha fazla su iç, gece hariç

15. Günde 2 fincan kahveden fazla içme, uykusuzluk ve mide sorunlarına neden olabilir.

Çoluk-çocuk, kadın-erkek, akıllı-deli. Deli lafın gelişi değil, gerçekten deliyi de davet etmiş çünkü hemen her köyde olduğu gibi o köyün de bir delisi varmış. 

Yemekler yenmiş. Köylüler ayrılırken Ağa, “Deliye sorun, bu konaktan ne istiyorsa alsın.” talimatını vermiş adamlarına. 

Delinin gözü bahçede bağlı duran beyaz ata takılmış ve “Bu atı istiyorum.” demiş. O at ise Ağa'nın gözdesiymiş. “Hayır!” demiş Ağa, “Başka bir şey istesin.” Deli ısrar etmiş, “İlla da bu beyaz at.” diye diretmiş. Ağa da “Hayır!” demiş başka bir şey dememiş. 

Ziyafet bitmiş, ayrılık zamanı gelmiş. Deli konaktan melül-mahzun bir şekilde ayrılırken bir şeyler konuşuyormuş kendi kendine. 

Ağa'nın dikkatini çekmiş bu hâl ve “Gidin dinleyin bakalım.” demiş adamlarına. 

Deli sürekli şunu söylüyormuş: 
“Sen isteseydin verirdi, Ağa da kim oluyor ki? 
Sen isteseydin verirdi, Ağa da kim oluyor ki?” 

Adamları, Ağa'ya söylemiş delinin dediklerini. 

“Geri çağırın ve verin atı demiş.” bu defa ağa. 

Deliye atı vermişler. 

Deli, atın yuları elinde konaktan ayrılırken yine aynı şekilde söylenmeye devam ediyormuş. 

Ağa adamlarına “Bu defa ne diyor, gidin dinleyin.” demiş. 

Ne diyormuş biliyor musunuz deli: 
“Sen istedin de verdi, Ağa da kim oluyor ki? 
Sen istedin de verdi, Ağa da kim oluyor ki?” 

"Yet

Timur gülerek eşeğin yularını Hoca’nın eline tutuşturur ve şöyle der:
“Madem öyle diyorsun, sana üç ay mühlet, götür eşeği okut. Üç ay sonra, meydanda eşek kitap okuyacak. Okuyamazsa hiç acımam alırım kelleni, ona göre!..”

Hoca, eşeğin boyuna göre bir masa ve bir de kalın kocaman bir kitap yapar. Eşeği yemleme zamanı gelince sayfaların arasına birer avuç arpa serpip eşeğin önüne koyar. Hoca kitabı açınca eşek arpaları görür ve yemeğe başlar. O sayfanın arpaları bitince diğer sayfayı, o da bitince ötekini açar. Nihayet kitabın sayfaları biter, eşeğin de karnı doymuş olur.

Hoca haftalar boyunca eşeği böyle yemler. Öyle ki eşek ne zaman masayı ve kitabı görse kulaklarını diker, kuyruğunu sallar.

Üçüncü ayın dolmasına yakın kitabın sayfalarını Hoca’nın çevirmesine de gerek kalmaz. Eşek diliyle sayfaları bir bir çevirip arpaları hüpletir olmuş.

Hoca, Timur’un belirlediği günün bir gün öncesinden eşeği aç bırakır.

Beklenen gün gelir. Hoca eşeği meydana getirir. Masayı eşeğin önüne, kitabı da masanın üstüne yerleştirir.

Bir gün boyunca bu manzaranın özlemini çeken eşek derhal diliyle kitabın kapağını kaldırır. Dudaklarıyla bir ileri bir geri yoklar, fakat arpa bulamaz. Hemen diğer sayfayı çevirir, yoklar, orada da arpa bulamaz. Hemen diğer sayfayı çevirir, yoklar, orada da arpa bulamaz. Hemen diğer sayfaları çevirir, yoklar; orada da arpa bulamaz. Sonra diğer sayfayı yoklar… sonra diğerini…

Arpa bulamadıkça garip sesler çıkarır, derin derin tıslar, her seferinde homurtuları ve fısıldamaları artar. Sayfaların hepsini tek tek çevirir ama nafile… Kitabın bütün sayfalarını bitirmesine rağmen tek arpa tanesi bile bulamayan eşek, bu duruma iyice sinirlenir ve uzun uzun anırır…

Eşeğin anırmasını takiben Hoca Timur’a döner ve şöyle der:
“Bu da özeti hünkarım.”

Timur kahkahalara boğulur ve alaylı bir ifadeyle:
“Hoca şimdi eşek kitabı okudu mu?” diye sorar.

“Okudu hünkarım, bakın sonunda uzunca özetini de yaptı.” 

Timur:
"İyi ama ben eşeğin okuduğundan hiçbir şey anlamadım!”

Hoca taşı gediğine koyar;
 "Bu normal Hunkârım. Zira eşek kitabı kendi diliyle, yani eşekçe  okudu. Anlayabilmeniz için eşek olmanız gerekir."

Yıl 1936…

Denizli’nin Acıpayam İlçesi’nde görevli bir grup öğretmen havanın güzelliğinden faydalanıp pikniğe gittiler…

Şahane doğanın kucağında eğlenirlerken keçilerini otlatan küçük bir çobanla karşılaştılar; yanlarına davet edip çay ikram ettiler, ismini sordular.

Küçük çoban ürkek bir sesle yanıt verdi:

–Hüseyin…

Öğretmenlerden biri yanındaki gazeteyi uzatıp “Okuma yazma biliyor musun, bunu okuyabilir misin?” diye sordu.

O tarihlerde okuma yazma bilenlerin sayısı o kadar azdı ki, okuma öğrenenlerin diplomaları bizzat valiler tarafından imzalanmaktaydı!..

Küçük Hüseyin okuma bilmediği için gazeteyi almayı kabul etmeyince öğretmen bu kez yaşını ve neden okula gitmediğini sordu..

Yanıt hazindi:

–Yaşım 12…

3 yaşında annemi, geçen yıl da babamı kaybettim!..

Talihsiz çocuğun aslında çok zeki olduğunu fark eden öğretmenler mutlaka okumasını tembihlediler…

Hüseyin, öğretmenlerin verdiği desteğin yarattığı heyecanla Denizli’de parasız yatılı okuluna kaydoldu..

Bir süre sonra katıldığı bir matematik yarışmasında Hüseyin’e bir kitap armağan edildi. 

O gece kitabı okuyup bitirdi ve ertesi gün Fen Bilgisi öğretmenine giderek şöyle dedi:

–Bu kitapta eksiklik var!..

Öğretmen çok şaşırdı.

Çünkü Hüseyin’in “eksiklik var” dediği kitap Görecelik Teorisini anlatıyordu!..

Hüseyin bu teorinin önemli bir parçasının kitapta bulunmadığını fark etmişti!..

Fen öğretmeni konuyu İstanbul Teknik Üniversitesi’ndeki hocası fizik profesörü Nusret Kürkçüoğlu’na mektupla bildirdi ve şu yanıtı aldı:

–Hüseyin liseyi bitirince yanıma gelsin!..

Albert Einstein’e uzanan yol!..

Hüseyin aynen öyle yaptı…

İTÜ Elektrik Mühendisliği’nde okumaya başladı…

Ancak yaptığı çalışmaları, ürettiği projeleri hocaları dahi anlayamıyordu.

O hocalardan biri “Bu çalışmaları ancak Amerika Boston’daki Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nde (MIT) görevli Prof. Dr. Morse bilir” deyip, mektupla ona gönderdi.

Gelen yanıt müthişti:

–Hüseyin’in bu yaptığını 5 yıl önce bir grup akademisyen buldu, ama bunu Hüseyin’in tek başına bulması olağanüstü bir şey...

Biz masraflarını karşılayacağız. Amerika’ya gelsin!..”

Hüseyin 1952 yılında yüksek elektrik mühendisi diplomasıyla İTÜ’den mezun oldu.

Bir gazetenin yaptığı kampanya ile toplanan parayla ABD’ye giden bir gemiye bindirildi.

Uzun bir yolculuktan sonra MIT’de Prof. Morse’un karşısına geçti.

Morse, Hüseyin’in tez hocası olacaktı ancak genç adamın İngilizcesi yetersizdi, profesörün söylediklerini tam olarak anlayamıyordu.

Onun da yolunu buldu, hocasına dönüp şöyle dedi:

–Write on the blackboard/ Tahtaya yazın!.

Hocasının tahtaya yazdığı tez konusunu defterine geçirdi ve üniversiteden ayrıldı.

MIT’de tez konuları genellikle 5 ile 9 yıl gibi bir sürede bitirilebiliyordu, ancak Hüseyin 3 ay sonra Morse’un karşısındaydı!..

Profesör, büyük bir şaşkınlıkla incelediği tezin mükemmel olduğuna karar verdi ancak MIT’de hemen diploma verilemiyordu.

Hüseyin başka dersler aldı ve 2 yıl sonra doktorasını alarak bu kez Princeton Üniversitesi’ne başvurdu ve orada dahi fizikçi Albert Einstein’ın öğrencisi oldu!..

Birkaç yıl sonra Boston’a dönüp, icatları destekleyen bir firmada çalışmaya başladı.

İlk büyük buluşunu 1960’ların başında yaptı.

–Sesle kumanda edilen bilgisayar!..

Cumhuriyetin erdemi!

Daha inanılmazı da var:

–Hüseyin, 1958 yılında çalışmalarını yakından izlediği Einstein’ın kendisi kadar ünlü “Fonksiyon Teorisi”nde eksiklikler tespit etti ve bunu bir mektupla kendisine de bildirdi, iyi mi!..

Ancak mektup ulaşmadan Einstein öldü!..

Hüseyin bu eksikliği ünlü bir bilim dergisinde yayımlayınca adeta kıyamet koptu.

Bilim dünyası ikiye bölündü!.

Ve Einstein’in kuramına karşı Hüseyin’in “Kütle Çekim Kuramı” da literatüre girdi!..

Bugün dünyada çok yaygın olarak kullanılan “Siri”, “Google”, “Now”, “Cortana” gibi sesli komut sisteminin mucidi Prof. Dr. Hüseyin Yılmaz, 27 ocak 2013’te yaşamını yitirdi…

Şimdi… Gelelim kıssadan hisseye; kendimi de katarak soruyorum:

–Bu müthiş, bu dünya bilim tarihine kazınmış ismi içimizden kaç kişi biliyor acaba?!.

Daha acıklı bir soru sorayım.

Şayet Nobel Kimya Ödülü’nü kazanmasaydı, Mardin’de yoksulluk içinde başlayan yaşamını, dünyanın en önemli bilim insanlarından biri olarak sürdüren Prof. Dr. Aziz Sancar’ı kaç kişi bilecek, tanıyacak, gurur duyacaktı?!.

Dünyaca ünlü, adı tıp literatürüne geçmiş Beyin Cerrahı Prof. Dr. Gazi Yaşargil’i kaç kişi tanıyor, biliyor acaba?!.

Çok sesli müzik alanında harikalar yaratan müzisyenlerimizi; 

Fazıl Say’ı, İdil Biret’i, Gülsin Onay’ı, Güner, Süher Pekinel kardeşleri, Suna Kan’ı, Gürer Aykal’ı bırakın dinlemeyi, izlemeyi, kaç kişi adlarını biliyor acaba?!.

Futbol dışında dünyada büyük başarılar elde eden sporcularımızı kaç yurttaşımız tanır çok merak ediyorum!.. 

Örnek çok, yüzlerce…

Hüseyin Yılmaz’ı Boğaziçi Aydınlar Topluluğu Grubu’nda yayımlanan bir mesaj ile tanıma fırsatı buldum.

Bu büyük bilim adamı önünde, tıpkı diğer kahramanlarımızın olduğu gibi saygı ve sevgiyle eğiliyorum

'aman babaanne' dedim. 'Bir pirinç tanesi için bu kadar caba harcamaya yorulmaya değer mi?'

Rahmetli ilk defa sertleşti bana karşı öfkeyle doğruldu.

'Sen oturduğun yerden ahkâm kesiyorsun ' dedi. 'Hiç pirinç üretilirken gördün mü? İnsanlar ne kadar zorluk çekiyorlar. Bir pirinç tanesinde kaç insanin göz nuru alın teri emeği çilesi var biliyor musun?'

Utancımdan kıpkırmızı olmuştum.

Aradan yıllar geçti. Hukuk Fakültesinde öğrenciyim.
Alain'in proposlarini okuyorum. Birden irkildim.
Babaannemi hatırladım. Alain bir insan yerde bir iğne görüp de eğilip almazsa bütün uygarlığa karşı ihanet etmiş olur diyordu.

İlave ediyordu. Bir iğnenin üretiminde binlerce insanın alın teri göz nuru el emeği vardır diyordu.

On dokuz yıl evveldi. Stockholm'e gitmiştim. Bir otele indim. Geceydi. Sabahleyin traş olmak için lavaboya gittiğimde aynanın yanında ilginç bir not gördüm.

Lütfen diyordu traştan sonra jiletinizi çöpe atmayın. Yanda bir kutu varoraya bırakın.Bir tek jiletle dahi olsa İsveç çelik sanayisine yardımcı olun.

Doğrusu hayretler içinde kaldım. Çocukluğumdan beri çelik eşya denince akla İsveç çeliği gelir. Birçok eşya üzerinde 'İsveç çeliğinden yapılmıştır' diye yazardı.
İşte o ülke kullanılmış bir tek ufacık jiletin bile çöpe gitmesini istemiyor ona sahip çıkıyorgelen turistlere rica yollu uyarıda bulunuyordu.

İsviçre'de zaman zaman belli periyotlarda radyolar televizyonlar bir haberi duyurur.

Şu tarihte su saatte adamlarımız gelecek. Siz lütfen hazırlığınızı yapın. Okumadığınız ilgilenmediğiniz kullanmadığınız ne kadar kitapdergi gazete varsa kâğıtambalajkutu varsa velev kibir ilaç prospektüsü dahi olsa kapının önüne koyun. İsviçre'nin kalkınmasına yardımcı olun.
Fazla ağaç ziyanına engel olun.

Japonlar son derece sade basit yalın mütevazı yaşayan insanlardır. Evlerini mobilya ile eşya ile dolduranlar Japonlara göre ruhen tekamül edememiş hayatın manasını anlayamamış zavallı kimselerdir. Böyleleri ile zavallı evini mezat salonuna çevirmiş diye eğlenirler. Bir insanın gösteriş için eşyanın esiri olması ne kadar acıdır.

Vaktiyle Japon ekonomisi bir darboğazdan geçiyor. İç borçlar dış borçlar gırtlağı aşıyor. Zamanın başbakanı meclisi toplar.
Kürsüye çıkar. Durumu olanca açıklığı ve tehlikeleri ile anlatır ve şu andan itibaren der Tanrı şahidim olsun ki Japonların iç ve dış borçları son kuruşuna kadar ödenmeden pirinçten başka bir şey yemeyeceğim. Şu üstümdeki elbiseden başka elbise giymeyeceğim.

Dediklerini yapar en üstten en alta bir israftan kaçınma kampanyası açılır. Japonya bütün borçlarını öder. Bu durumun toplumun bütün kesimlerini tek istisna olmadan kapsadığını söylemeye gerek yok.

Geçenlerde Japon imparatorunun sarayını gördüm. Yarabbim ne kadar sade ne kadar mütevazı ne kadar gösterişten uzak.

Gerekmediği halde elektriği yakmakla Suyu kapamadan boş yere akıtmakta Gece çamurlu ayakkabılarımızı temizlemeden yatmakla Yemek yediğimiz kapları yıkamadan bırakmakla biz de zalimler sınıfına geçmiyor muyuz?

Hayat çok ince akıl almaz incelikte ipliklerle örülmüştür.

Her şey o kadar birbirine bağlıdır ki İlkokul okuma kitabımızdaki bir sözü hiç unutmadım.

Bir mıh bir nalı kurtarır.
Bir nal bir atı,bir at bir komutanı,
bir komutan bir orduyu,
bir ordu bir ülkeyi kurtarır diyordu . . .

Maddi durumumuz ne olursa olsun ister zengin olalım ister fakir hepimiz çok dikkatli olmak zorundayız.

Bunda parayı da, maddiyatı da aşan büyük bir edep ve incelik vardır...

Vezir, “- Bu tavus kuşunun bir kusuru var efendim” deyince Padişah hiddetlenmiş:

“- Nedir bakalım benim eşi benzeri olmayan tavus kuşumun kusuru?” 

Vezir, “- Efendim önce siz bunu size hediye edene sorun sonra söyleyeyim’’ cevap verince, Padişah çok merak etmiş. Tavus kuşunu hediye edeni çağırtıp kuşun kusurunu sormuş. İlk önce kuşun hiçbir kusuru olmadığını söyleyen adam, kellesinin Padişah tarafından alınacağını anlayınca gerçeği itiraf etmiş:

“- Efendim bu tavus kuşu yumurtadayken anası öldü biz de onu bir kaza kuluçkaya yatırdık ama bunun zarafeti ve güzelliğini gölgelemez” demiş.

Adamı yollayan Padişah, Vezir’i çağırıp,  tavus kuşundaki kusurun ne olduğunu ve bunu nasıl anladığını sormuş.

 Vezir, “-Efendim tavus kuşu alımlı hayvandır kasılır yürür. Suyu bile iki saatte içer çalım satmaktan. Ama bu tavus kuşu, su içerken kaz gibi boynunu uzatıyordu” diye cevap vermiş.

Padişah, Vezirirni takdir ederek emir vermiş: 

“- Vezirimin yemeğini bir tas artırın!”

Aradan bir zaman geçtikten sonra Padişah’a muhteşem bir at hediye etmişler ki öve öve bitirememişler. Bu atı dünyada geçecek at olmadığını, şaha kalktı mı herkesi kendisine hayran bıraktığını, iki günlük mesafeyi birkaç saatte koştuğunu duyan Padişah büyük bir heyecanla hediyeyi kabul etmiş. Ve hemen vezirini çağırtıp muhteşem atını sormuş. 

Vezir, atı beğenmediğini söyleyince padişah yine  hiddetlenip bunda ne kusur bulduğunu sormuş. Vezir daha önce olduğu gibi bu soruyuda önce atı hediye edene sormasını istemiş. Tavus kuşu meselesinde haklı çıkan vezire güvenen Padişah atı hediye edeni çağırtmış. Atın sahibi de aynı tavus kuşunun sahibi gibi kellenin gideceğini anlayınca başlamış anlatmaya.

“- Efendim.. . Bu atın anası, babası ataları hepsi soyludur amma velâkin bu at daha tayken anası öldü bunu bir inek emzirdi. Tek kusuru bu ...” demiş.

Padişah Vezir’in cevabını çok merak ettiği için hemen adamı huzurundan kovmuş ve Vezir’i çağırtmış. Vezir huzura gelip sabırsızlıkla kendisini bekleyen Padişah’ı bekletmemek için cevabını vermiş:

“- Padişahım soylu at üzerine sinek konduğunda öyle bir silkinir ki sinekler üzerine bir daha konmaya çekinir. Fakat bu sizin at, inekler gibi kuyruğunu sallıyor.”

Padişah, vezirini tekrar takdir ederek emrini duyurmuş:

“- Vezirimin yemeğini bir tas arttırın!”

Ancak, vezirin bunları nasıl tahmin ettiği Padişahın aklından bir türlü çıkmıyormuş. Veziri bir gün tekrar yanına çağırarak sormuş:

“- Söyle bakalım... Ben nasıl bir Padişahım? Benim asil soyum sopum hakkında ne söyleyebilirsin?”

Vezir, ıkıla sıkıla:

“- Efendim doğrusunu söylemek gerekirse siz soylu bir Padişah değilsiniz’’ demiş.

Bu cevap karşısında yerinden fırlayan Padişah, vezirin öldürmesini söyleyecekken merakı ağır basmış ve nedeni sormuş.

Vezir ise validesi sultan hanımla bu konuyu konuşmasını daha sonra kendisinin cevap vereceğini söylemiş.

Padişah hiç beklemeden Valide Sultan’a giderek kendisinin neden asil olmadığını sormuş.

Valide Sultan: “- Oğlum sen beysin koca ülke senin iki dudağının arasında as dediğin asılır yaşa dediğin yaşar, sen istemezsen ülkede kuş bile uçamaz’’ diye söze başlamış.

Annesinin kendisini kandırmaya çalıştığını anlayan Padişah kılıcını çekerek  annesinin üzerine yürümüş. Valide Sultan, bu hiddet karşısında  aman diyerek oğluna yalvarmaya başlamış:

“- Oğlum, baban sürekli savaşlardaydı ve benimle çok ilgilenmiyordu. Sarayda çok yakışıklı ve kuvvetli bir aşçıbaşı vardı, senin baban odur. Bu neyi değiştirir ki... Sen sonuçta Padişahsın!”

Padişah, bu cevap sonrası  kendisini bekleyen Vezirinin yanına gelmiş ve kendisinin soylu biri olmadığını nasıl anladığını sormuş. Vezir başlamış anlatmaya:

“- Efendim Padişah dediğiniz ihsanda bulunurken kese kese altın verir, gümüş verir.  Fakat siz her defasında bir tas yemek veriyorsunuz. O yüzden sizde Padişahlık kumaşı yok...” diy cevaplamış.

Kıssdan hisse; Katranı kaynat kaynat olmaz şeker, cinsine tükürdüğüm cinsine çeker!

İgor, göreceli zayıf rakipler, çok da talihle 8'de 7 yapıp gelirken, dokuzuncu maçta, hem de derbide, oyun düzenini değiştirmeye karar verdi. Behey karacahil.. Seni bugünlere getirmiş oyundan, tam da derbide vaz geçilir, takım nerdeyse ezberlediği futboldan alınıp, bambaşka bir taktikle sahaya sürülür mü?.
Fener'i, hazırlık maçı oynadığın üçüncü lig takımı mı sandın sen?.
Allah'tan Serdar sakatlandı da, 24'üncü dakikada Galatasaray'ı perişan eden, tribünleri susturan perişanlık bitti.
Taktiğine inansan, Ahmet Çalık'ı alıp aynen devam ederdin. Ama sen Lato'yu alıp, dörtlü savunmaya dönmeyi akıl ettin, nasılsa.. Maç boyu tek doğru hamlene beynin değil, bir sakatlıksebep oldu, iyi mi?. Ama Lato, önünde kanat adamı olmayınca tek başına kalıyor.. İkili atağa kalkacağı, paslaşıp avuta kadar ineceği arkadaşı yok. Tek başına.. O zaman sallıyor ortadan, ortayı.. Top aynen Fener'de..
Yahu kanatsız futbol olur mu?.
Rodriguez kenarda.. Sinan kenarda, Yasin kenarda..
Kimler oynuyor.. Ndiaye orta saha.
Fernando orta saha.. Tolga orta saha.. Feghouli orta saha.. Belhanda orta saha.. Beş tane orta saha adamı ile oynuyorsun, peki orta saha kimde?. Fener'de.. Adamlar orta sahayı gezinti alanı gibi geçiyorlar yahu.. Onu bile görmüyorsun, bakar kör!.
Yahu sahaya sadece "Bakan" adam.. Sen Belhanda denen adamın haftalardır sahadadolaştığını görmüyor musun?. Aptalca da bir sarı kart gördü.. Oyunda tuttun atılana dek. Atılması da iyi oldu. Galatasaray zaten 10 kişi oynuyordu. Hiç değilse, onu adam sanıp pas atmalar bitti.
Korkak İgor efendi.. Geçen hafta oyuna girip maçı değiştiren Selçuk niye kenarda?.
Behey ödlek.. 10 kişi kalmış ve futbol oynamayı tümüyle unutmuş takıma, Eren mi girer, Rodriguez mi?. Futbol oynansa, Gomis oynardı zaten. Onu kenara alırken niye Eren'i tercih ettin?. Çünkü Fener kornerlerinde savunmanın boyunu uzatır.Yani korku.. Oysa Rodriguez hızlı ve tek başına atak yapan biri. Oyun kuramayan takım için ideal.. Fener tüm hatları ile yüklenirken, bir Rodriguez kontratağında neler olmaz?.
"Muslera ayakla top çıkarmayı bilmiyor, ona pas atmayın" diye yazdım, cumartesi günü bu köşede.. Gene bir asist yaptı Fener'e.. Bir çalım atmaya kalktı ki, golü yiyordunuz?. Ey gözleri görmez İgor.. Maçın bandını alsın da senin yerine Ayhan saysın.. Muslera'ya atılan sayısız pasın kaçı "Kırmızı" takıma gitti, kaçı Lacivert takıma..
Kırmızıya gideni ben söyleyeyim.. 1..
Yazıyla bir.. Muslera'ya pas yapmak, topu rakibe vermek demek, artık öğren, kör cahil!.
Takım rezil, takım dökülüyor. Son adam değiştirme hakkını 89'da kullanıyorsun. Çünkü maçtan sonra da söyledin ya "İyi oynadık" diye.. Kör gözlerinle maçı okuyamadığın için "İyi oynadık" sanıyorsun.
Sen ilk kovulacak adamsın, İgor!.
..ve benim notlarım..
Muslera (3)- Maicon (5), Denayer (5), Serdar (3)- Mariano (6), Ndiaye (7), Fernando (4), Ciğerci (4)- Feghouli (3), Belhanda (0), Gomis (4).
Sonradan girenler..
Lato (6), Eren (3), Ahmet Çalık (?).

Eyyamcı Cüneyt'i yarın yazacağım!.

Beşiktaş bu skora sevinsin mi, üzülsün mü, tam kestiremiyorum. Aslında çok kötü oynadılar.Son 3-4 dakikayı hariç tutarsak Beşiktaş'ı bu kadar isteksiz, bu kadar düşük tempoda hiç görmedim. Tosic iyiydi, Quaresma bireysel yeteneklerini ortaya koymaya kalktı, Cenk Tosun çırpındı, hepsi bu!

O TALİSCA ARTIK YOK
Öncelikle şunu söyleyeyim; geçen seneki şampiyonlukta Beşiktaş'ın en fazla fark yaratan oyuncusu Talisca'ydı. Ama onda son haftalarda çok ciddi bir düşüş var. O sorumlulukalmayınca da Beşiktaş üretmede sıkıntı çekiyor. Eski Talisca topu alırdı, adam geçmeye çalışırdı, aralara atardı, şut çekerdi ama o Talisca yok artık. Oğuzhan da öyle...

TOSİC OLMASA YANMIŞTI 
O da formsuzluğundan dolayı artık ilk 11 başlayamıyor. Orta sahanın yaratıcılığı azalınca da Beşiktaş duruyor. Ama ne gariptir ki, Şampiyonlar Ligi'nde 3'te 3 yapan Beşiktaş, düngece Tosic olmasa maçı kaybetmişti. 
Öncelikle Kerim Frei denen bir oyuncudan bahsetmek istiyorum: İngiltere kökenli, bir ara Beşiktaş'ta oynadı. Aslında Başakşehir'in de 11 oyuncusu değil ama Başakşehir, Fenerbahçe'yi Kadıköy'de onun harika golüyle yendi. Aslında Başakşehir dikkatli olsaydı, son kornerde adam paylaşımını iyi yapsaydı yine Kerim Frei'ın son dakika golüyle Beşiktaş'ıyeneceklerdi. 
Buna karşılık aslında kötü oynayan Beşiktaş, biraz şanslı olsa ya da Negredo'nun uzatmalardaki 2 volesinden biri isabetli olsa mucizevi şekilde maçı kazanacaktı. 1-1 maçınhakkı ama bu kayıp Beşiktaş'ı ne kadar geride bırakır, onu önümüzdeki haftalarda göreceğiz. 

METE KALKAVAN'A KIZMAYIN
Kimse karşılaşmanın hakemi Mete Kalkavan'a kızmasın. Ufak tefek detaylar dışında iyi maç yönetti ama Caner Erkin'e yazıklar olsun. Utanmalıdır! Hakemin muhtemelen arkası dönükken ona "O... çocuğu" diye küfür etmesi rezil bir durum! Yayıncı kuruluş bunu verdi ve tüm Türkiye bu görüntüleri seyretti.

ASLA UNUTMAYACAĞIM!
Onu birçok olayda koruyan basın, bu ahlaksız küfrün üzerine gitmelidir. Sen böylesine işler yaparsan, Caner Erkin, sana bazı şeyler yapıldığında da incinmeyeceksin, kızmayacaksın, tepki vermeyeceksin. Eski bir hakem olarak ben dün gece yaptığın bu terbiyesizliği asla unutmayacağım.

Tillerson, İran Devrim Muhafızları'nın dış operasyonlarından sorumlu Kudüs Güçleri'nin komutanı Kasım Süleymani'nin adamlarıyla birlikte Irak'ı öylece terk edeceğini düşünmüyor olsa gerek. O yüzden Kerkük'e müdahaleden sadece dört gün sonra, Abadi'nin apar topar bir Körfez turuna çıkmasına tesadüf diyemeyiz.

Abadi, Kerkük müdahalesi ardından kendisini ilk arayan liderlerden biri olan Kral Selman'ı ziyaret etmek üzere, 21 Ekim'de beraberindeki bakanlarla birlikte Riyad'a gitti. Burada Irak-Suudi Arabistan Koordinasyon Konseyi kuruldu ve ilk toplantısını yaptı. Ardından Mısır'a geçti ve Sisi'yle beraber sıcak mesajlar verdi. Oradan Ürdün'de Kral Abdullah ile buluştu ve Körfez'den Irak'ın egemenliğini pekiştirmiş biçimde döndü.

Bu arada Kerkük'e müdahale edilen günlere rastladığı için pek dikkatleri çekmedi ama 17 Ekim'de, Rakka'nın ilginç bir misafiri vardı. İlk kez Suudlu bir Bakan, ABD DEAŞ ile Mücadele Özel Temsilcisi Brett McGurk ile beraber Rakka'ya geldi ve 'incelemelerde bulundu.' Bakan Tamer el-Şaban'ın gezisinin sebebi, Rakka'nın yeniden inşası olarak gösterilse de, Şaban'ın daha önce Irak Büyükelçiliği yapmış, resmi unvanı Körfezle İlişkilerden Sorumlu Bakan olması tek sebebin bu olmadığını düşünmek için kâfi. Bu ziyaretten bir ay öncesinde, 27 yıldır kapalı olan Irak-Suudi Arabistan sınır kapısının törenle açılmış olduğunu, McGurk'ün orada da Şaban'a eşlik ettiğini anımsatalım.

Referandum öncesi Barzani'ye yeşil ışık yakan Suudi Hanedanı'nın bu 180 derecelik dönüşünün arka planında Pentagon'un Irak ve Suriye'yi şekillendirmede Suudları aracı kılacağı, Sünni Araplar başta olmak üzere Iraklı Şii lider Mukteda es- Sadr üzerinde olduğu gibi 'ikna edici' rol oynamalarını sağlayacağı konuşuluyor. Üç gün sonra dev bir Öcalan posteriyle poz veren YPG'lilerle Suud Bakanı'nın bir araya gelişinin Türkiye'ye açık bir mesaj olduğunu da not etmek gerekir.

Analistlerimiz ve köşe yazarlarımızın Suriye'de özerk bir YPG devletinin kurulmasının imkânsızlığından kesin bir dille bahsetmelerinden ötürü bunları vurgulama gereği duydum. ABD'nin niyet ve ittifaklarını doğru okursak, bu projeye karşı durma imkânımız da o kadar fazla olur.